De Olympische Spelen in Milaan en Cortina zijn gesloten. Een groot spektakel op een fantastisch locatie in Verona, de klassieke Arena, was het einde van deze Spelen. Voor Nederland werd het volgens de betrokkenen de beste Winterspelen ooit. Als je naar de medaillespiegel kijkt waar Nederland op de 3de plaats is uitgekomen lijkt dat een logische conclusie. Er werd ook gewezen naar het succes van de sport infrastructuur in Nederland die dit succes mogelijk zou hebben gemaakt.

Noorwegen, wat betreft aantal inwoners een stuk kleiner stond weer op één en de VS, uiteraard vele malen groter net boven Nederland op twee. Over Noorwegen schreef ik na de vorige Winterspelen het blog “Noors plezier”. Daar kan je lezen waarom Noorwegen als “klein” land zo ontzettend succesvol is in sport. Ter illustratie, de voetbalploeg uit het kleine Bodø (ruim 52.000 inwoners) speelt in de knock-out fase van de Champions League. De thuisbasis is het Aspmyra-stadion wat net iets meer dan 8000 toeschouwers kan bergen. De club staat bekend om zijn innovatieve aanpak, inclusief het gebruik van een mental coach die veel impact heeft. Dit seizoen won de club de 1ste wedstrijd van de knock-out fase met 3-1 van Inter Milan.

Terug naar de Winterspelen van nu en Nederland. Waren het echt de beste Spelen ooit? Als we inzoomen op het shorttracken is dat zonder enige twijfel waar. Nooit eerder won Nederland 5x goud bij het shorttrack schaatsen, zilver en brons. Tegelijkertijd, de individuele medailles werden gewonnen door slechts drie shorttrackers: Xandra Velzeboer (2x goud), Jens van ’t Wout (2x Goud, 1x brons) en Melle van ’t Wout (1x zilver) en Goud voor de relay. Maar zonder enige twijfel beter dan in 2022 met 1x individueel goud (Schulting), goud voor de relay vrouwen en zilver en brons voor wederom Schulting.

Dan het langebaan schaatsen. de wintersport waar Nederland vooral de laatste jaren goed op scoort. Deze keer was er 5x goud (Leerdam, Kok, Rijpma de Jong, Bergsma en Groenewoud). Vier vrouwen met individueel goud en één man. Leerdam, Kok en Bergsma haalden ook nog een 2de medaille op en dat gold ook voor Rijpma de Jong en Groenewoud die met Beune het zilver omgehangen kregen bij de ploegenachtervolging. De andere man met medailles was Jenning de Boo die 2x zilver mee naar huis nam (500m en 1000m). Het aantal schaatsers met eremetaal is daarmee 7. En met de botsing van Wennemars in gedachte had er een 8ste bij kunnen zijn. In 2022 waren dat er (ook) 8 maar in 2018 waren dat er 13 (!) en in 2014 zelfs 16. Je kunt dus ook stellen dat het aantal sporters met eremetaal wat naar de Spelen afreist de afgelopen jaren een minder is geworden. In 2010 was de oogst veel minder (3x goud, 1x zilver en 3x brons).

Dus hoewel het aantal gouden medailles een record is (2 meer dan het vorige record) is het aantal sporters wat een medaille omgehangen kreeg tegelijkertijd een stuk minder. Dat aantal neemt de 4de keer op rij af. Ook kijken naar het totaal aantal medailles 24 in 2014, 20 in 2018 en 17 in 2022 is het totaal aantal medailles gemiddeld als je kijkt naar de laatste 4 Spelen. Kan je dan nog wel spreken van de beste Spelen ooit als het aantal medailles vergelijkbaar is, het aantal gouden medailles 2 meer maar het aantal sporters dat medailles binnen haalt flink afneemt?
Noorwegen won de medaillespiegel in 2014 met 11 goud en 27 in totaal, in 2018 waren ze ook het beste met 14x goud en 39 in totaal. Ook in 2022 stonden ze bovenaan met 16x goud en 37 in totaal en ook dit jaar was Noorwegen het beste wintersportland met 18x goud en 41 in totaal. En hoewel fenomeen Klaebo met 6x goud individueel de beste wintersporter ooit werd nam ook het aantal atleten met een medaille steeds toe.

Misschien is het goed om eens goed te kijken wat Noorwegen anders doet bij sport en dan kijken wat er mogelijk is in Nederland.

Photo by Vidar Nordli-Mathisen on Unsplash